Hoe behoud ik goede voornemens
Hoe behoud ik goede gewoontes na januari?
“Het ging zó lekker… en toen werd het gewoon weer dinsdag.”
Ze zat tegenover me, nou ja op mijn beeldscherm dan he, met haar handen om een kop thee. Zo’n blik die je vaak ziet half lachend, half zuchtend.
“De eerste weken van januari gingen echt top,” zei ze. “Ik liep meer, lette beter op wat ik at, voelde me eigenlijk best trots. En nu… tja. Het is niet weg, maar het is ook niet meer dat lekkere gevoel van begin januari.”
Ik knikte. Dit gesprek heb ik in allerlei varianten al zo vaak gevoerd. Dan komt bijna altijd dezelfde vraag:
hoe behoud ik goede gewoontes na januari?
Wat me dan opvalt, is dat we het meteen hebben over gedrag. Over schema’s, discipline, structuur, volhouden. Terwijl het daar meestal niet echt over gaat. Het gaat veel vaker over wat eronder zit. Waarom je überhaupt begon.
Bij haar begon het niet omdat het moest. Niet omdat iemand haar op de vingers tikte. Ze was gewoon op een ochtend wakker geworden met dat rustige gevoel: ik wil beter voor mezelf zorgen. Niet groots, niet streng. Gewoon wat liever.
Dat was haar motor.
Tot het leven zich weer meldde. Drukke dagen. Slechte nachten. Afspraken die uitliepen. En ineens stond die oude reflex weer op de stoep: zie je wel, het lukt me toch niet.
Dat moment is zo herkenbaar. Niet alleen bij haar, bij bijna iedereen.
We denken vaak dat goede gewoontes breken omdat we niet sterk genoeg zijn. Of niet gemotiveerd genoeg. Of te weinig discipline hebben. Terwijl het meestal veel menselijker is dan dat. We zijn geneigd om groot te denken. Alles of niets. Vol erin of stoppen.
Perfect of gefaald. Dat maakt het zwaar. En eerlijk gezegd ook best vermoeiend.
Wat vaak veel beter werkt, is kleiner durven kijken.
Niet: ik moet vijf keer per week sporten.
Maar: vandaag even een blokje om.
Niet: alles gezond doen.
Maar: één bewuste keuze extra.
Niet: het moet altijd goed gaan.
Maar: het mag ook gewoon rommelig zijn.
Die kleine stapjes lijken onbeduidend, maar ze bouwen vertrouwen op. Je laat jezelf telkens weer zien: ik kan dit. Op mijn manier. In mijn tempo.
Tijdens dat gesprek zei ze ineens: “Weet je wat ook scheelt? Dat ik dit niet alleen doe. Dat iemand even meekijkt en me niet meteen laat wegzakken in dat oude verhaal.” Dat raakte precies de kern.
Veranderen lukt zelden in je eentje. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat je soms iemand nodig hebt die naast je blijft staan. Die je herinnert aan waarom je begon. Die je niet dwingt of pusht, maar ook niet meteen laat afhaken als het even schuurt.
Iemand die met je meeloopt, niet voor je uit loopt.
Dat maakt het verschil tussen een goed voornemen en een nieuwe manier van leven.
Misschien is dat wel het echte antwoord op die vraag over januari. Niet harder je best doen. Niet strengere regels. Niet nóg meer plannen, maar vriendelijker worden voor jezelf. Kleiner durven denken en erkennen dat samen vaak gewoon sterker is dan alleen.
Niet perfect, wel bewust.
Niet alleen, wel op eigen kracht.
Anja
Misschien herken je jezelf in dit verhaal en voel je dat je het niet helemaal alleen wilt blijven uitzoeken.
Als je daar eens rustig over wilt sparren, kun je een kennismakingsgesprek plannen. Geen verplichtingen, gewoon even kijken wat bij jou past.
