Onzeker op foto’s? Zo vond ik zelfvertrouwen | FabulousFit

Ik zei het zó vaak dat het bijna een reflex werd. We waren uit met vriendinnen, we deden iets leuks, iemand pakte haar telefoon en nog vóórdat ik wist wat ik deed, kwam het eruit: “Niet die waar ík op sta.”

En ik lachte er dan een beetje bij. Alsof het niks was. Alsof ik gewoon “niet zo van foto’s” ben. Maar eerlijk? Dat was het niet. Ik was niet “gewoon niet van foto’s”. Ik was iemand die zichzelf bijna nooit leuk vond op beeld. Niet knap genoeg. Niet goed genoeg. Niet… zoals het in mijn hoofd hoorde.

En het gekke is: ik was wél actief op Facebook. Jarenlang. Bijna elke dag. Ik deelde van alles. Gedachten, verhalen, grappige dingen, soms iets wat me raakte. Alleen één ding deelde ik bijna nooit: mezelf.

Ik wilde er wel bij zijn, maar ik wilde niet gezien worden. Dat klinkt hard als je het zo opschrijft, maar dat was precies wat ik deed. Ik stond erbij, ik lachte mee, ik maakte herinneringen… en vervolgens zorgde ik dat ik uit beeld bleef. Alsof ik pas mocht verschijnen als ik eerst “beter” was. Fitter. Slanker. Zekerder. Meer fotogeniek. Meer alles.

Misschien herken jij dat ook. Dat je meteen gaat zoeken naar wat er niet klopt zodra je jezelf terugziet. Die ene hoek, dat licht, die houding—en voor je het weet is een foto geen momentopname meer, maar een oordeel.

En toen veranderde er iets. Niet in één keer en ook niet met groot drama. Gewoon stap voor stap. Ik ging beter voor mezelf zorgen. Ik ging gezonder eten, meer bewegen, beter slapen, minder alles-of-niets. Ik stopte met mezelf straffen en begon mezelf te ondersteunen. Niet omdat ik “perfect” wilde worden, maar omdat ik me gewoon weer goed wilde voelen.

Wat ik niet had verwacht, is hoeveel dat met je hoofd doet. Als je je fitter voelt, gezonder, sterker… dan wordt het vanbinnen rustiger. Je mentale gezondheid krijgt ruimte. Je zelfbeeld wordt minder scherp, minder vijandig. Je wordt zachter. En ineens merk je: ik ben niet alleen maar bezig met “hoe ik eruitzie”, ik ben bezig met “hoe ik me voel”. En dat voelt als winst.

Toen ik deze foto zag, gebeurde er iets wat vroeger bijna nooit gebeurde: ik keek en ik ging niet meteen scannen op minpunten. Ik dacht niet: weg ermee. Ik dacht: hé… dit ben ik. En ik voelde trots.

Niet omdat ik nu ineens iemand ben die overal foto’s van zichzelf online zet. Dat ben ik nog steeds niet. Sommige vrouwen hebben er maling aan en posten alles—ook als ze er even minder fotogeniek op staan. En echt: ik vind dat bewonderenswaardig. Dat vrije, dat “dit is het leven”. Maar dat is niet mijn manier. Niet mijn tempo. En dat is oké.

Ik hoef mezelf niet te veranderen in iemand die elke dag zichtbaar is om te bewijzen dat ik gegroeid ben. Mijn groei zit ’m juist in het feit dat ik bewust kies. Dat ik mezelf niet meer wegduw. Dat ik deze foto wél durf te plaatsen, omdat hij voor mij ergens voor staat.

Deze foto is geen “kijk mij eens”. Deze foto is: ik bén er. Ik ben gezonder en gelukkiger met mezelf dan ooit. Ik voel me fit. Ik voel me sterk. En voor het eerst vind ik het leuk om mezelf terug te zien. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ik mezelf niet meer afwijs.

En als jij dit herkent—dat je jezelf vaak uit beeld houdt, dat je je onzeker voelt, dat je steeds denkt: later—dan wil ik je dit meegeven: je hoeft het niet groot te maken. Je hoeft niet ineens alles te posten. Je hoeft niet te doen alsof het je niks doet. Maar je mag wél één stapje zetten richting jezelf. Eén keuze vandaag die niet tegen je werkt, maar vóór je.

Niet perfect. Wel bewust.

Dát is waar het verschil begint. En ik loop met je mee.

Wil je ook weer lekker in je lijf zitten, meer energie voelen en rust krijgen in je hoofd—zonder dieet en zonder strijd? Kijk dan eens naar mijn 1-op-1 coaching.

-Anja