Heb je een maagverkleining gedaan

“Het gebeurde zomaar, ergens halverwege een gesprek dat eigenlijk heel luchtig begon. We hadden het over van alles en nog wat en ineens kwam het onderwerp gezondheid voorbij. Ik vertelde dat ik inmiddels ruim dertig kilo kwijt was en nog voordat mijn zin helemaal uitgesproken was, zag ik haar gezicht al veranderen. Het was die blik die nieuwsgierigheid mengt met voorzichtigheid en toen kwam de vraag die ik inmiddels vaker hoor dan ik ooit had verwacht.

Heb je een maagverkleining gedaan?

Hij landde niet hard, maar hij raakte wel iets. Niet omdat het een pijnlijke vraag is, maar omdat ik op dat moment opnieuw voelde hoe gewoon het is geworden om te denken dat zoiets alleen lukt met een medische ingreep of een medicijn of een of andere extreme methode die je lichaam moet dwingen in plaats van begeleiden. Het is alsof de vanzelfsprekendheid dat een lichaam zelf kan veranderen langzaam is verdwenen en dat merkte ik precies op dat moment.

Ik keek haar aan en ik lachte zacht, want nee, geen ingreep. Geen medicatie. Geen shakes of crashpogingen. Geen truc. En tegelijkertijd voelde ik dat ik iets wilde uitleggen, niet om mezelf te verantwoorden, maar omdat dit een thema is dat veel groter is dan dat ene gesprek. Het gaat over hoe we zijn gaan geloven dat ons lichaam pas werkt wanneer er aan gesleuteld wordt.

Mijn reis ging niet over sneller, harder of extremer. Het ging juist over zachter. Over weer leren luisteren naar een lichaam dat jarenlang vooral heeft moeten volgen. Over kleine keuzes die ruimte gaven in plaats van druk. Over eerlijk kijken naar wat ik nodig had, niet om af te vallen, maar om me beter te voelen. En dat afvallen kwam daarna, als vanzelf, alsof mijn lijf eindelijk kon ademhalen.

Dat is wat ik bedoel wanneer ik zeg dat ik dit heb gedaan op eigen kracht. Het is geen stoere uitspraak en het is geen badge van onafhankelijkheid. Het is meer een zachte waarheid die ik steeds opnieuw terugzie bij vrouwen die met mij werken. Op eigen kracht betekent voor mij dat je geen hulpmiddelen nodig hebt die jou overrulen of voorbijrennen. Maar het betekent niet dat je het alleen moet doen. Er is ruimte om steun te hebben, om begeleid te worden, om iemand naast je te hebben die met je meekijkt terwijl jij weer vertrouwen krijgt in jezelf.

En misschien is dat wel wat me het meest raakte aan die vraag. Niet omdat het een verkeerde vraag is, maar omdat ik voelde dat mijn verhaal nog duidelijker mag laten zien dat het lichaam zoveel meer kan dan we vaak denken. Dat verandering niet altijd iets drastisch hoeft te zijn. Dat er een manier bestaat die vriendelijk is en toch effectief en dat die manier voor zoveel vrouwen beschikbaar is.

Ik merkte die dag dat ik mijn boodschap daar nog helderder over wil laten zijn. Niet luid, niet groots, maar gewoon zacht en eerlijk. En daarom voelt het goed om de komende tijd ook op mijn website iets meer ruimte te maken voor dat verhaal. Niet omdat het anders moet maar omdat het klopt om dit stukje van de puzzel helderder te laten zijn.

Want het kan.
Het kan zonder ingreep.
Het kan zonder medicatie.
Het kan zonder extreme diëten.

En het hoeft niet alleen. Nooit alleen.

Het begint met vertrouwen in iets dat we misschien te lang zijn vergeten
dat jouw lichaam het echt kan
op een manier die past bij jou.

Wanneer jij die reis net als ik ga afleggen, loop ik graag met je mee

Anja